Skip to main content
In mijnwerk onderzoek ik hoe transluciditeit zich in verschillende vormen manifesteert.Het halfdoorschijnende is per definitie niet volledig te beheersen. In het zoeken naar de grens tussen materie en licht, ontstaan nieuwe vormen die ons dwingen langzamer te kijken. De tussenruimte – noch volledig zichtbaar, noch volledig verborgen – vraagt om aandacht, om tijd.De participatie van de kijker is essentieel. Pas in de ontmoeting tussen werk en waarnemer wordt translucide meer dan een eigenschap van materiaal. Het wordt een manier van kijken, van betekenis geven. Een verbinding tussen het zichtbare en het voelbare, tussen het concrete en het suggestieve.Transluciditeit openbaart zich hier niet als techniek, maar als houding: een bereidheid om het onzekere toe te laten, om te vertoeven in wat zich langzaam ontvouwt. Het werk is voltooid in zijn vorm, maar wacht op voltooiing in de ervaring – in uw aanwezigheid, in het veranderende licht, in het moment van waarnemen zelf.
